الأرشيفالجاليات والشتات

نضال أبو عياش زميل التجربة البولندية إلى عالم الخلود

كتب: نضال حمد

فقدٌ صعب، وخبرٌ حزين، ونهايةُ رجلٍ مؤتمن وأمين وصادق وشجاع..

مع السلامة يا نضال الجميل والمتمرد والمثقف والفلاح. خسرنا حلماً جميلاً.

خسرنا صديقاً لم يكن إلا في الصف الذي يتمناه كل إنسان مبدئي ووطني وأممي.

خسرنا رفيقاً شجاعاً ومثقفاً وطنياً وإعلامياً، لم يُجامل ولم يُهادن، ولم يركب موجة التعرّي والانحطاط والخيانة التي اجتاحت قطاعاتٍ من شعبنا في فلسطين المحتلة، بعد وصول قطار الأوسلة والتسحيج والتنسيق إلى الضفة الغربية المحتلة.

درس الفتى الفلسطيني الجميل والمتمرد على الواقع الصعب في جامعة وارسو البولندية، في كلية الإعلام والصحافة، وتخرّج ونال الدكتوراه، وعمل في راديو الإذاعة البولندية لبعض الوقت. لكنه اختار العودة إلى الأرض التي نُحب والتي تُحب المطر والاخضرار والأزهار، أرض الآباء والأجداد، حاملاً معه العلم الذي نهل منه في بولندا، ليقدّمه إلى شعبه وطلبة فلسطين في فلسطينهم المحتلة.

كان نضال إنساناً وطنياً صادقاً، عرف ماذا يريد وأين عليه أن يكون في زمن التغوّل في الخيانة والعمالة والرذالة والانحطاط. بقي في حديقة داره يرعاها ويعتني بها وبنباتاتها وأزهارها وأشجارها وثمارها. أسّس لملكه هناك حيث الأرض والإنسان، فكان ملكاً على عرشه الفلاحي الجميل. هنا الحطب، وعلى بُعد أمتارٍ منها الحرب… وهناك الأزهار والثمار وفناجين القهوة وكؤوس الشاي والسجائر. هنا وهناك، مع نضال، كانت ريحة الأرض، ومسك الوطن، وعبق الحرية بالرغم من قيود الاحتلال وظلم أعوانه.

قال نضال ذات مرة إن الزهرة تتمسّك بطبيعتها وتنتمي لمحيطها منذ أن خُلقت… وهذا سرّ جمالها. وفي تعليقٍ له عن زهرة الدراق، قال أو كتب نضال على بروفيله في فيسبوك:

“أعتقد أن زهرة الدراق (الخوخ) هي واحدة من أجمل أزهار اللوزيات. شجرة جميلة… رائحتها زكية وثمارها لذيذة… ويسميها البعض «فاكهة المفكرين»!”.

في الختام أستعير جملة قرأتها عند رفيق التجربة البولندية الآخر، عمر منصور، الصابر والصامد في الضفة الغربية بفلسطين المحتلة، جملة كتبها تحت صورة جمعته بالصديقين الراحلين عبد الرحمن الحاج ونضال أبو عياش:

“كثيرٌ من الناس يدخلون ويخرجون من حياتنا… لكن هناك صداقات لا تموت.”

صحيح، وصداقة هؤلاء الرفاق والإخوة والأصدقاء لا تموت، وإن متنا كلنا.

مع السلامة يا نضال، وسلّم على من سبقونا وسبقوك من الأصدقاء.

نضال حمد

الأول من يناير 2026

موقع الصفصاف – وقفة عز

Nidal Abu Ajjasz – od polskiego doświadczenia do świata wieczności

Napisał: Nidal Hamad

To bolesna strata, smutna wiadomość i koniec życia człowieka godnego zaufania, uczciwego i odważnego.

Żegnaj, przyjacielu – buntowniczy, wykształcony i wierny syn ziemi, która wydała Chrystusa, Marię i cały naród Palestyny.

Straciliśmy przyjaciela, który zawsze był w tym szeregu, o jakim marzy każdy człowiek zasad i miłości do innych.

Straciliśmy odważnego przyjaciela, wykształconego intelektłalistą i dziennikarza, który nie schlebiał, nie uginał się i nie dosiadał fali obnażenia i upadku w epoce trumpizmu i syjonizmu.

Ponad 40 lat temu ten młody palestyński chłopak, buntujący się przeciw trudnej rzeczywistości, studiował na Uniwersytecie Warszawskim na Wydziale Dziennikarstwa. Ukończył studia, uzyskał doktorat i przez pewien czas pracował w Polskim Radiu.

Potem wybrał jednak powrót do ziemi, którą kochamy i która kocha deszcz, zieleń i kwiaty – do ziemi ojców i dziadków – niosąc ze sobą wiedzę, z której czerpał w Polsce, aby ofiarować ją swojemu narodowi i studentom Palestyny w ich okupowanej ojczyźnie.

Nidal był szczerym patriotą; wiedział, czego chce i gdzie powinien być w czasach rozpasania zdrady, kolaboracji, podłości i upadku. Pozostał w ogrodzie swojego domu, troszcząc się o niego oraz o jego rośliny, kwiaty, drzewa i owoce. Tam założył swoje królestwo – tam, gdzie ziemia i człowiek – i był królem na swoim pięknym, chłopskim tronie. Tu było drewno na opał, a kilka kilometrów dalej wojna… Tam były kwiaty i owoce, filiżanki kawy, szklanki herbaty i papierosy. Tu i tam, z Nidalem, unosił się zapach ziemi, piżmo ojczyzny i woń wolności – mimo okupacji i niesprawiedliwości.

Nidal powiedział kiedyś, że kwiat trzyma się swojej natury i od chwili stworzenia przynależy do swojego otoczenia… i to jest sekret jego piękna.

W komentarzu o kwiecie brzoskwini napisał na swoim profilu na Facebooku:

„Uważam, że kwiat brzoskwini jest jednym z najpiękniejszych kwiatów drzew pestkowych. Piękne drzewo… o wspaniałym zapachu i pysznych owocach… niektórzy nazywają ją «owocem myślicieli»!”.

Na zakończenie przywołam zdanie, które przeczytałem u innego towarzysza polskiego doświadczenia – Omara Mansoura, cierpliwego i niezłomnego na okupowanym Zachodnim Brzegu Palestyny. Było to zdanie, które napisał pod zdjęciem łączącym go z dwoma zmarłymi przyjaciółmi: Abd ar-Rahmanem al-Hadżdżem Ibrahimem i Nidalem Abu Ajjaszem:

„Wielu ludzi wchodzi i wychodzi z naszego życia… ale są przyjaźnie, które nie umierają.”

To prawda – przyjaźń tych kolegów i przyjaciół nie umiera, nawet jeśli wszyscy umrzemy.

Żegnaj, przyjacielu i pozdrów tych przyjaciół, którzy odeszli przed nami i przed tobą.

1 stycznia 2026 roku

Nidal Hamad

www.al-safsaf.com

#Palestyna_po_polsku

#Palestyna

#Wolna_Palestyna

#nidal_hamad

#Palestyna_pi_polsku