Dr Swee Chai Ang – autor: Nidal Hamad

Pozdrowienia od człowieka, który widział Cię tylko w czasopismach, gazetach i telewizji. Być może widział Cię już dawno, ale tego nie pamiętał. Być może nawet nie zauważył, że w momencie, gdy do Ciebie dotarł, stracił wiele krwi i koncentracji.

W drodze do szpitala zobaczył, że wszystko dookoła wiruje. Cały świat obracał się z łatwością, prostotą i lekkością.

Nie był we śnie, ale w tych krytycznych chwilach żył jednocześnie w dwóch światach: w pierwszym, w którym zanurzył się we własnej krwi, i w drugim, który zabrał go z powrotem do dzieciństwa.

Był zaskoczony, gdy widział swoich kolegów, którzy zginęli – wracali tak, jakby nigdy nie umarli.

Jeszcze bardziej poruszyło go, gdy zobaczył swoją matkę zbliżającą się do niego, otwierając ramiona, by go objąć.

Zaskoczył się ponownie, gdy jego kolega, który utonął w rzece w pobliżu obozu, czekał na niego.

Wyciągał ramiona do swoich sióstr, które rzuciły się w jego kierunku, uśmiechając się do niego.

Stał się poważniejszy, gdy jego ojciec stawiał w jego stronę powolne kroki, a za nim szedł jego starszy brat.

Pozdrawiał ich z całą siłą, ukrywając swój ból. Szukał czegokolwiek, czym mógłby zasłonić rozdarty kikut nogi, próbując stanąć przed nimi tak, jakby nic się nie stało. Jego siła jednak zawodziła, gdy próbował podnieść rękę z kałuży krwi w bagażniku samochodu, który przewoził go razem z ciałami dwóch męczenników.

W drodze do szpitala zobaczył anioła stróża, który czuwał nad nim, odkąd był dzieckiem. Przetarł jego łzy białą serwetką.

Nie wiedział, że droga do szpitala w obozie była trudniejsza niż sama droga do piekła.

Wielu uchodźców uciekających przed masakrą ukrywało się w szpitalu, aby schronić się przed uciskiem, terrorem i zbrodniami zabójców.

Ci, którzy dokonywali masakry mieszkańców obozów Sabra i Shatila, stosowali wszelkie metody przestępcze i terrorystyczne.

Kiedy samochód, który go przewoził, dotarł do szpitala, usłyszał dźwięki, które znał, oraz inne, których nie rozpoznawał. Potem stracił przytomność. Po kilku chwilach powrócił do świadomości i wymamrotał słowa, nie wiedząc, jak wydostały się z jego ust. Zwracał się do zgromadzonych wokół niego po arabsku i angielsku.

Był bardzo entuzjastyczny i gwałtowny, mimo że znalazł się na granicy śmierci.

Nie czekali na koniec jego słów. Położyli go na noszach, które przewoziły także ciała zmarłych, i zawieźli do sali operacyjnej. Tam czekała doktor Swee Chai Ang, próbując działać jak boska ręka, by ratować rannych przed nieuchronną śmiercią. Nie mogła uratować wszystkich, ale ocaliła wielu. Moje życie również ocaliła jej boska ręka. Przeciwstawiała się masakrze i stawała twarzą w twarz z terrorystami i przestępcami.

Doktor otrzymała siłę, by pomagać niewinnym ofiarom podczas masakry.

Przywróciła mnie do życia po tym, jak prawie je straciłem w wyniku poważnych obrażeń odniesionych w wyniku wybuchu bomby wystrzelonej z izraelskiego czołgu 17 września 1982 r.

Dr Swee Chai Ang leczyła mnie i przeprowadziła operację ratującą życie po amputacji nogi. Działała bez elektryczności, bez dostępu do wody i leków.

Niestety, dziś już nie pamiętam, jak wyglądała tamtego dnia. Niedawno jednak zobaczyłem Ją na zdjęciu z uroczystości w Londynie, z okazji rocznicy masakry. Miało to miejsce ponad dwadzieścia lat po tamtych wydarzeniach.

Chciałbym Ci podziękować za wszystko, co zrobiłaś dla Palestyny, dla naszego narodu i dla naszej słusznej sprawy. Bardzo dziękuję za to, że ocaliłaś moje życie i życie innych w dniu masakry. Przepraszam, że dziękuję dopiero teraz.

Chciałbym Ci powiedzieć, że pozostałem wierny słusznej sprawie. Nadal walczę piórem i słowem. Pracuję dla mojego kraju, mojego narodu i naszej sprawy.

Twoje imię pozostanie znane wszystkim – mieszkańcom Sabry i Shatili, tym, którzy interesują się kwestią Palestyny i Bliskiego Wschodu, oraz organizacjom praw człowieka.

Pozostaniesz nieśmiertelna w sercach ludzi z obozów.

Zawsze będą pamiętać, że złożyłaś świadectwo o masakrze w Sabrze i Shatili.

Swee Chai Ang, lekarka, obywatelka Wielkiej Brytanii, miała nieszczęście być jedynym lekarzem w szpitalu Gaza w obozie Sabra podczas masakry dokonanej przez libańskie gangi faszystowskie we współpracy z syjonistyczną armią, pod dowództwem ministra obrony Izraela, Ariela Sharona.

Po wszystkim, co zobaczyła w palestyńskich obozach, wróciła do swojego kraju i napisała swoją słynną książkę „Z Bejrutu do Jerozolimy”.

Twoje imię pozostanie nieśmiertelne w moim życiu.

Nie spocznę, dopóki nie spotkam Cię osobiście i nie podziękuję za to, co zrobiłaś dla mnie i mojego narodu.

To Ty uratowałaś moje życie i to Ty złożyłaś świadectwo o masakrze.

Do dziś wspierasz sprawiedliwą walkę narodu palestyńskiego – zupełnie inaczej niż Tony Blair i kolejne brytyjskie rządy.

Napisane w Oslo, 22.12.2007 r.

Uwaga

Dr Swee co roku, w każdą rocznicę masakry, odwiedza obozy wraz z organizacją ICRC („Aby nie zapomnieć o Sabrze i Shatili”). Jej członkowie pochodzą z niemal każdego kraju świata.

Po raz pierwszy od 1982 roku spotkałem ją w 2015 roku w Bejrucie, w telewizji Al-Mayadeen, podczas specjalnego programu o masakrze w obozach Sabra i Shatila.

Nidal Hamad
14.09.2018