Autor: Nidal Hamad

Wymyślony naród sam twierdził, że Palestyna była ziemią bez narodu, dlatego stała się ziemią dla narodu bez ziemi. Również okłamywali świat, mówiąc, że Palestyna była jałową pustynią, którą oni rzekomo przemienili w raj. Dowodów na ich oszustwa jest wiele, gdyż Palestyna była rajem już na długo przed narodzinami Jezusa Chrystusa i Jego matki Marii na ziemi Kanaan.

Od momentu powstania projektu syjonistycznego jako ruchu kolonialno-osadniczego, którego celem było utworzenie żydowskiego bytu państwowego w Palestynie, projekt ten był powiązany z bezpośrednim i pośrednim wsparciem zachodnich mocarstw imperialnych.
Ponieważ zachodnie siły kolonialne, imperialne i kapitalistyczne postrzegały i nadal postrzegają Izrael jako swoją główną i zaawansowaną bazę w świecie arabskim i islamskim. Za jego pośrednictwem — zgodnie z tą perspektywą — państwa zachodnie utrzymują swoją dominację nad regionem, jego zasobami naturalnymi oraz wpływają na sprawy państw arabskich, islamskich i krajów Bliskiego Wschodu.
Dlatego — w tym ujęciu — nie należy się dziwić, że obóz zachodni stoi zdecydowanie i bez wahania po stronie Izraela, mimo oskarżeń o poważne zbrodnie, które według tej narracji bywają porównywane do zbrodni popełnianych przez Niemcy nazistowskie.
W 1948 roku zbrojne formacje syjonistyczne przejęły kontrolę nad znaczną częścią Palestyny, przy wsparciu okupacji brytyjskiej okresu mandatu. Organizacja Narodów Zjednoczonych pod wypłewem zachodnich mocarstw imperialnych przyjęła plan podziału Palestyny, przyznając znaczną część jej terytorium syjonistycznym okupantom w celu utworzenia państwa Izrael.
Wielkie mocarstwa szybko uznały to państwo, na czele ze Stany Zjednoczone; uznania udzielił również Związek Radziecki, mimo ideologicznej sprzeczności z obozem zachodnim. Jednak po krótkim czasie ZSRR zerwał stosunki dyplomatyczne z Izraelem, uznając go za państwo silnie powiązane ze Stanami Zjednoczonymi.
Wcześniej Wielka Brytania odegrała kluczową rolę polityczną i administracyjną w okresie mandatu, co przyczyniło się do stworzenia warunków dla powstania państwa syjonistycznego.
Pod względem demograficznym trzon ludności nowego państwa stanowili żydowscy imigranci przybywający głównie z Europy Środkowej i Wschodniej, również z republik Związku Radzieckiego. Migracje te nasiliły się pod koniec lat 80. i na początku lat 90., po reformach zapoczątkowanych przez Michaił Gorbaczow, które umożliwiły emigrację dużej liczby Żydów z obszaru byłego ZSRR do okupowanej Palestynie czyli do Izraela.
Istotną rolę odegrały także międzynarodowe organizacje syjonistyczne i żydowskie, wspierające ten projekt emegracyjne politycznie, finansowo i medialnie, wykorzystując swoje wpływy w różnych państwach świata. Wsparcie to przyczyniło się do utrwalenia struktury osadniczej oraz wzmocnienia militarnej, gospodarczej, technologicznej i naukowej przewagi izraelskiego państwa.
Z przedstawionej perspektywy wydarzenia roku 1948 nie były jedynie ogłoszeniem “niepodległości”, lecz zwieńczeniem osadniczego projektu o charakterze zastępczym, który doprowadził do wysiedlenia narodu palestyńskiego i przekształcenia go w społeczność uchodźców. Następstwem tego był długotrwały spor i brak stabilności, trwające do dziś wojna, w warunkach wyraźnej nierównowagi sił międzynarodowych i wsparcia udzielanego projektowi syjonistycznemu przez największe mocarstwa i duża część państwa zachodniego.
Zgodnie z tą oceną wiele państw zachodnich odmawia uznania, że od października 2023 roku Izrael dopuszcza się w Strefie Gazy zbrodni wojennych, zbrodni przeciwko ludzkości oraz działań o charakterze ludobójczym, a na Zachodnim Brzegu prowadzi politykę czystek etnicznych. Podkreśla się również, że żadne państwo zachodnie ani europejskie nie podjęło działań w celu zatrzymania Benjamin Netanjahu oraz Joaw Galant w związku z nakazami aresztowania wydanymi przez Międzynarodowy Trybunał Karny pod zarzutem popełnienia zbrodni przeciwko ludzkości i zbrodni wojennych w Strefie Gazy.

Nidal Hamad
25 lutego 2026 r.
#Palestyna_po_polsku

www.al-safsaf.com