To Dr Swee Chai Ang by Nidal Hamad
By Nidal Hamad
Great Salute from a person never met you except on News Papers, Magazines and T.V. program. although.
It appears as if I had met you before many times. However, Due to great loss of blood upon my arrival to the Hospital where you had worked tirelessly to save my life as I was unconscious reflecting now on it, on my way to the hospital.
I was able to remember the road and buildings being half slopped due to my lack of concentration, It
was not dreams that over powering me on those critical moments, its like I was caught between two worlds, a world drowned me in its blood while the other world recaptured the reel of memory of my childhood.
This make me wonder of the harsh realities when several comrades of mine were killed, as if they are
still alive, or when I saw my mother with her arms wide open to give me a big hug or about my friend who drowned in the river near by the refugee camp where he once lived in , or upon seeing a girl whom I chased on my adolescent love years come close to me to kiss me, or upon my sisters arrival how tender and soft I become to receive their well wishes while putting up a serious guise when my father approached me with his usual way of walking , behind him my older
brother as they came to take a look at me,
Trying to hide my pain, looking for anything to hide my wounds and my shattered leg, As I tried helplessly to gather my strength, in standing up posture in their presence, as if nothing happened yet without success. My efforts gave in on me, while I, was trying to rise up from the pool of blood, which I was in, then fell back unconscious.
Where I end up finding my self later in a trunk of a car along with couple other dead bodies as the color of the blood was getting deeper and deeper.
Reminiscing on my way to Gaza Hospital in Shatila, where I found the two mythical gaurding angels drying up their tears with a white handkerchief. As the road to Gaza hospital was way harder
than the road to hell. As the people who flew from the Massacre, were taking refuge in the hospital, while trying to save their lives as well trying to over come their illnesses .
The killers spared no tactics, in killing the largest Population possible from the camp residence.
Upon the arrival of the transporting car With my self in state of being in and out of consciousness, I recall hearing voices of people some I knew and others were for the first time, Shortly after, I lost my conscious to regain it moments later.
I spoke to those amongst with both Arabic and English with a lot of strength and determination despite the reality I was near death, people did not wait to end my speech as they put me on stretcher to take me into the operating room Where Dr Swe Chai Ang was
awaiting for me as She become a hand from heaven, a divine power, rescuing many wounded who arrived from the massacre, Dr Swe Ang, worked Tirelessly to save all of them which unfortunately was not the case.
Working under extreme conditions, while defying death threats from those militia gangs who were responsible for the killing of many, I was one of those fortunate enough to be saved by the great Doctor talent and her tireless work.
Despite the Doctor ability to bring me back to life after God, as a result of being hit by an Israeli tanker shell in the morning of September 17 while I was in the Sabra refugee camp, My injury was far more critical and serious which the Doctor had to amputate my foot while the hospital was without power and without water.
The doctor could not even use any clean water to conduct the surgery in her triage unit as she was moving from one wounded soul to another desperate one trying in vain to save them
all. In which, under the circumstances I could not remember how the Doctor look like, Only to See her for the first time on a picture while she was receiving an award on an event held in London twenty years later
I would like to take this opportunity, to thank the Doctor for all her tireless work she did to help Palestinian refugees during the massacre of Sabra and shatila, regrettably I could not be in Beirut now to be able to return the many thanks indebted to you on behalf of my self and my people while at the same time, I assure you, never
to forget those moment that become a guiding light of the truth for the rest of my life, As I am a writer and Journalist now, Thus putting my pen to a good use to fight the same enemies who we were fighting thirty years ago in Sabra and Shatila.
Dr Swe, your name shall remain an Icon as you are known for your tireless struggle against Zionism even as you were giving your testimony to the Israeli and International courts many
years later.
Our people, the people of Sabra and Shatila will never forget their friend Dr Su Chai Ang, As your name engraved in the history of the Palestinian struggle world wide.
Dr Swe Chai Ang a British Doctor of Malaysian origin, the world indebted to your hard
Dr Swe Chai Ang a British
Doctor of Malaysian origin, the world indebted to your hard work whether in helping the wounded, the injured , the needy or in writing and publishing your famous book later titled from Beirut to Jerusalem.
I promise I will not rest till I meet you Doctor Sue in person to express my great thanks and gratitude of my self, as well as on behalf of the many Palestinian whose sufferings and misery ended at your gifted hands and talent.
Special sincere thanks to your great humbleness , devotion and fast stead to help and defend our cause and rights, like other well known people through out the world, George Galloway
is one, unlike Toney Blair who become a boy for the business of the Empire not the well being of the people’
Sincerely,
Nidal Hamad
Translated by Bishara Sarraf
Au docteur Swee Chai Ang de Nidal Hamad
Un grant salut d’une personne qui ne t’a jamais rencontré sauf à travers les journaux ,les magazines et les programmes télévisés.
Malgré ça ,il semble t’avoir vu depuis très longtemps, mais peut être ne t’a pas vu car à l’instant ou il parvint à toi ,il avait perdu tant de sangs et de conscience.
Il voyait , en son chemin vers l’hôpital ,les bâtiments et les mmeubles tourbillonnants facilement et avec légèreté .
Il ne rêvais pas ; il vivait, en ces moments là, entre deux mondes : un monde ou il nage dans son sang et l’autre qui l’envoi à son enfance.
Ce qui suscita son étonnement est de voir ces camarades résucités comme s’ils n’avaient pas été mort .
Cette étonnement s’accentuait en voyant sa mère venant vers lui pour le prendre dans ses bras et son ami noyé au prés du camp .
Il s’étonna encore plus quand il voyait la fille qu’il aimait à son adolescence venir l’embraser et les bras grands ouverts pour enlacer ses soeurs qui se précipitaient vers lui souriantes et heureuses de le voir .
Il devient plus sérieux lorsque son père apparaît avec ses pas habituelles, derrière lui son frère aîné.
Il les accueille avec toute son ardeur,cache sa douleur , cherche de quoi cacher sa jambe amputé et essai de se maintenir debout devant eux comme si rien ne s’était passé.
Sa force le quitte et ils disparessérent quant il relève sa main du sang, tel un lac, dans le coffre de la voiture ou il se retrouva enroulé avec deux cadavres de martyrs pour voir la couleur rouge s’accentuait.
Il a vu , le long du chemin entre le lieu de sa blessure et l’hôpital ,les anges gardiens qui veillaient sur lui enfant, essuiyants , étant de deux cotes du chemin, ses larmes par des mouchoirs blancs.
Il ne savait pas que le chemin vers l’hôpital de GAZA était plus difficile que celui vers l’enfer.
Les réfugiés fuyants les massacres , se réfugiaient à l’hôpital
a fin d’échapper à la barbarie, le terrorisme et l’atrocité des criminelles.
Les bûcherons ne se sont pas privés de diversifier leurs styles de carnage envers les habitants de SABRA et CHATILA.
Quand la voiture parvint à sa destination , il entendit des voix qu’il
reconnaissait et d’autres qu’il ignorait . Après quoi، il s’évanoui pour prendre conscience après quelques instants.
Il murmure des mots، ne savant comment il a pu les formuler, s’adressa à ceux qui se sont réunis autour de lui.
Il était si enthousiaste et si vivace malgré qu’il venait juste de frôler la mort.
Ils n’ont pas attendue la fin de ses paroles , ils l’ont mit sur le plancard de morts; il l’ont fait entrer au bloc opératoire ou le docteur Choi Ang essayait de secourir les blessés et les sauver d’une mort inévitable tel une main devine.
Elle n’a pas pu les sauvée tous,mais elle a sauvée la vie de beaucoup d’entre eux.
Ma vie était parmi les vies qu’elle a sauvée par sa main devine.
Cette main qui résistait au massacre , qui affrontait les terroristes
criminelles et se domptait de force devine que dieu lui a offert pour aider les innocents réfugiés en temps de massacre et de crime.
Malgré qu’elle soit, après dieu, mon sauveur de mort serte à cause de mes blessures graves et dangereuse suite à un missile d’un char israélien au camp Sabra et Chatila le matin du 17_9_1982.
Elle m’a secourue , m’a opérée pour sauvegarder ma vie menacée après la mutilation de ma jambe sans qu’il y ait de l’électricité ou de l’eau propre.
Hélas, je ne me souvient pas jusqu’aujourd’hui comment est elle ou comment me paraissait elle.
Je l’ai vu en photo a une cérémonie en souvenir du massacre à Londre. C’était après 20 ans du massacre.
Je voudrais , bonne docteur, vous remercier pour tout ce que vous avez fait pour la Palestine,pour notre peuple et notre juste cause .Et aussi vous remerciez pour ce que tu as fais a fin de sauver ma vie et celle des autres le jour du massacre.
Je voudrais également m’excuser d’être incapable de te remercier avant ce jour et aussi j’aimerais vous dire que je suis encore fidèle au pacte, je porte en moi notre combat et je résistes par le biai d’écriture, ma parole et mes points de vues; je travaille pour le bien être de mon pays , mon peuple et ma cause.
Votre nom restera à jamais connu par tout les gens tout comme il est connu par
les habitants de Sabra et Chatila , par les intéressés du moyen orient, de la cause palestinienne , des droits de l’homme et de poursuivre les criminelles des deux guerres mondiales.
Il restera éternelle dans le coeur de ceux habitant les camps. Ils se
souviendrons toujours de vous témoignant a propos du massacre de Sabra et Chatila au sein de la cour sioniste.
Swee Chai Ang, docteur et citoyenne britannique d’origine malaisienne, le destin a voulu qu’elle soit le seul docteur à l’hôpital de Gaza au camp Sabra durant le début du massacre commit par les milices libanaises en total accord avec les troupes sionistes>
Swee Chai Ang, docteur et citoyenne britannique d’origine malaisienne, le destin a voulu qu’elle soit le seul docteur à l’hôpital de Gaza au camp Sabra durant le début du massacre commit par les milices libanaises en total accord avec les troupes sionistes.
Suite à ce qu’elle a vue et vécue avec les palestiniens dans leur camp et suite a son témoignage contre la barbarie des tueurs à Sabra et Chatila, elle est rentrée à son pays et a écrit son célèbre livre “De Beyrouth à Jérusalem”.
Ce nom restera éternelle dans ma vie tout comme le restera Palestine,ma patrie.
Je ne vais pas me reposer avant de parvenir à elle et lui témoigner ma gratitude pour tout ce quelle a fait pour moi et les autres de de mon peuple. C’est elle qui a sauvée ma vie, a témoignée du massacre et jusqu’à maintenant supporte le peuple
palestinien et soutient son juste combat, tout comme GEORGE GALAWAI à l’oppose de Tony Blair et tout les gouvernements britanniques successives.
Translite by Houd Zarad
Pani Dr Sui Chai Ang — piórem: Nidal Hamad
Pozdrawiam Panią, choć jestem człowiekiem, który widział Panią jedynie w czasopismach, gazetach i telewizji… Może widziałem Panią wcześniej, bardzo dawno temu, ale już tego nie pamiętam. Może nie zobaczyłem Pani, bo w chwili, gdy miałem do Pani dotrzeć, utraciłem wiele krwi i sił. W drodze do szpitala budynki, domy zdawały się wirować, kołysać — lekko i prostolinijnie. Nie był to sen — to były chwile krytyczne, kiedy żyłem pomiędzy dwoma światami: jednym przesiąkniętym krwią, a drugim zabierającym mnie z powrotem do dzieciństwa.
Pozdrawiam Panią, choć jestem człowiekiem, który widział Panią jedynie w czasopismach, gazetach i telewizji… Może widziałem Panią wcześniej, bardzo dawno temu, ale już tego nie pamiętam. Może nie zobaczyłem Pani, bo w chwili, gdy miałem do Pani dotrzeć, utraciłem wiele krwi i sił. W drodze do szpitala budynki, domy zdawały się wirować, kołysać — lekko i prostolinijnie. Nie był to sen — to były chwile krytyczne, kiedy żyłem pomiędzy dwoma światami: jednym przesiąkniętym krwią, a drugim zabierającym mnie z powrotem do dzieciństwa.
Poczułem zdumienie, gdy ujrzałem towarzyszy, którzy odeszli, jakby żyli dalej. Większe zdumienie, gdy ujrzałem Mamę, jak rozpościera ramiona, by mnie objąć. A jeszcze większe — gdy kolega, który utonął w rzece blisko obozu, stanął przede mną. I dziewczynę, którą prześladowałem przez lata niewiedzy — rzuciła się ku mnie i mnie pocałowała. Rozłożyłem ramiona ku siostrom, które zmierzały ku mnie, uśmiechnięte i szczęśliwe, że mnie widzą. Stałem się poważniejszy, gdy zobaczyłem Ojca nad sobą, w swoim zwykłym kroku, a za nim mojego starszego brata. Powitałem ich z całym swym żarem, ukryłem ból, próbowałem stanąć przed nimi tak, jakby nic się nie stało… Ale siły mnie zawiodły i zniknąłem, gdy uniosłem rękę znad kałuży krwi w bagażniku samochodu, w którym leżałem zdławiony, obok dwóch ciał męczenników. Zobaczyłem, jak kolor czerwony staje się coraz bardziej czerwony…
W drodze z miejsca, w którym odniosłem ranę, do szpitala widziałem anioły po prawej i lewej stronie, którzy strzegli mnie jako małego chłopca — stali przy drodze, ocierając łzy białymi chusteczkami. Nie wiedziałem, że droga do szpitala w Gazie jest trudniejsza niż droga do piekła. Kolejki uchodźców uciekających przed masakrą znalazły schronienie w szpitalu, chroniąc się przed terrorem, przemocą i zbrodniami morderców. Rzezimieszki nie zostawiły żadnej metody zabijania nieużytej przeciw mieszkańcom Sabry i Shatili.
Gdy samochód, który mnie wiózł, dotarł na miejsce, usłyszałem znane głosy i inne — których nie znałem. Potem straciłem przytomność… by po chwili powrócić, jąkając się, wypowiadając słowa, których nie wiedziałem, skąd się we mnie wzięły. Zwróciłem się do zgromadzonych wokół mnie po arabsku i po angielsku — byłem pełen zapału i siły, mimo że dotknąłem majaczącego brzegu śmierci. Nie poczekali na koniec mojego okrzyku — położyli mnie na noszach dla umarłych, zabrali na salę operacyjną, gdzie była Pani — dr Sui Chai Ang — która usiłowała działać niczym boska moc: ratować rannych przed nieuniknioną śmiercią.
Nie udało się ocalić wszystkich, ale Pani uratowała życie wielu z nas. Moje życie było jednym z tych, które ocaliła Pani boską ręką — tą ręką, która stawiła czoła masakrze, przeciwstawiła się mordercom i przestępcom, uzbroiła się w siłę boską, którą dał Pani Pan nad światem, by pomagać niewinnym uchodźcom w czasie zabijania i zła.
Choć to Pani — po Bogu — przywróciła mnie do życia, gdy prawie je straciłem z powodu ciężkiej rany od izraelskiego pocisku czołgowego w obozie Sabra rankiem 17 września 1982 roku. Leczyła mnie Pani, przeprowadziła operację ratującą życie po amputacji nogi — bez elektryczności i bez sterylnej wody… Niestety, do dziś nie pamiętam, jak Pani wyglądała, ani jak się Pani jawiła dla mnie. Widziałem Panią dopiero na fotografii podczas uroczystości w Londynie z okazji rocznicy masakry. To było ponad dwadzieścia lat po tym tragicznym dniu.
Chciałbym, kochana Pani Doktor, podziękować za wszystko, co Pani zrobiła dla Palestyny, dla naszego ludu i dla naszej sprawiedliwej sprawy. Pragnę wyrazić Pani serdeczne podziękowania za uratowanie mojego życia i żyć innych w dniu masakry. Przepraszam, że nie mogłem podziękować wcześniej. Chcę też powiedzieć, że wciąż dotrzymuję przysięgi: niosę nasz znak walki w dłoniach, opieram się piórem, słowem i stanowiskiem. Pracuję dla mojego kraju, ludzi i naszej sprawy.
Pani imię będzie znane szeroko, tak jak jest znane wśród mieszkańców Sabry i Shatili, wśród tych, którzy zajmują się Bliskim Wschodem i sprawą Palestyny, prawami człowieka oraz ściganiem międzynarodowych zbrodniarzy wojennych. Będzie wiecznie żywe w sercach ludzi z obozów. Będą wspominać Pani świadectwo o masakrze Sabry i Shatili przed sądem.
Sui Chai Ang — lekarka, obywatelka brytyjska pochodzenia malajskiego, której los przeznaczył, by była jedyną lekarką w szpitalu w obozie Sabra, gdy rozpoczęła się masakra dokonywana przez bojówki falangi libańskiej we współpracy z siłami syjonistycznymi. Po wszystkim, co widziała i przeżyła z Palestyńczykami w ich obozach, po świadectwie o bestialstwie zabójców w Sabrze i Shatili — powróciła do swej ojczyzny i napisała swoją słynną książkę „Z Bejrutu do Jerozolimy”.
To imię będzie wieczne w moim życiu — jak wieczna jest Palestyna, mój kraj… Nie zaznam spokoju, dopóki nie dojdę tam, by osobiście podziękować Pani za to, co Pani uczyniła dla mnie i dla innych moich braci i sióstr. To Pani uratowała moje życie. To Pani złożyła świadectwo o masakrze… To Pani do dziś wspiera, pomaga i popiera sprawiedliwą walkę Palestyńczyków — jak George Galloway i inni — w całkowitej odmienności od Tony’ego Blaira i kolejnych rządów Wielkiej Brytanii.
Uwaga:
Ten list, który napisałem w 2007 roku, był pierwszym kontaktem między mną a lekarką, która uratowała mi życie w drugim dniu masakry. Od tamtej chwili pozostajemy w kontakcie i spotkaliśmy się wielokrotnie podczas rocznic masakry z Komitetem „Aby nie zapomnieć Sabry i Szatili”, przy pomniku ofiar oraz w specjalnym programie poświęconym masakrze w stacji telewizyjnej Al-Mayadeen. Spotkaliśmy się także w obozie Szatila i w Bejrucie.
Publikuję ten list w dniu 17 września 2025 roku, w 43. rocznicę masakry w obozie oraz dnia, w którym zostałem tam ranny — i dnia, w którym doktor Sui Chai Ang uratowała mi życie.
Z wyrazami oddania,
Nidal Hamad
Oslo, 22 grudnia 2007
الدكتورة سوي شاي إنغ – بقلم : نضال حمد
تحية لك من إنسان لم يرك إلا في المجلات والجرائد والتلفاز.. وقد يكون رآك قبل ذلك الوقت بكثير لكنه لم يعد يذكر ذلك. ربما لم يركِ لأنه لحظة وصوله إليك كان قد فقد الكثير من دمه والكثير من تركيزه. ففي الطريق إلى المستشفى كان يرى البنايات والعمارات وهي تلف وتدور بسهولة وبساطة وخفة. لم يكن في حلمٍ بل كان في تلك اللحظات الحرجة يحيا بين عالمين، عالم يغوص فيه بدمه، وآخر يأخذه فيعيده إلى طفولته. ليتعجب حين يرى رفاقه الذين ماتوا وهم يعودون كأنهم لم يمتوا. ويعجب أكثر حين يرى أمه تتجه نحوه فاتحة ذراعيها لاحتضانه. ويتعجب أكثر حين يستوقفه زميله الذي قضى غرقاً في النهر قرب المخيم. ويتعجب كذلك لفتاة كان يلاحقها طوال سنوات جهله وهي تندفع نحوه وتقبله.. ويفرد ذراعيه لشقيقاته اللواتي أسرعن نحوه مبتسمات سعيدات برؤيته. ويصبح أكثر جدية حين يطل والده بمشيته المعتادة، وخلفه شقيقه الأكبر. يستقبلهما بكل عنفوانه، يخفي ألمه، يبحث عن أي شيء يستر به ساقه الممزقة، يحاول الوقوف امامهما وكأن شيئاً لم يكن.. تخذله قواه ويغيبا عنه حين يرفع يده من بركة الدماء في صندوق السيارة التي وجد نفسه مكوماً به مع جثمانين لشهيدين. و ليرى اللون الأحمر يزداد احمراراً…
في الطريق من مكان إصابته إلى المستشفى رأى ملائكة اليمين والشمال، الذين حرسوه طفلاً صغيرا وهم على جانبي الطريق يمسحون دموعهم بمناديل بيضاء. لم يكن يدري أن الطريق إلى مستشفى غزة أصعب من الطريق إلى جهنم. كانت طوابير اللاجئين الفارين من المذبحة تلوذ بالمستشفى هرباً من بطش و إرهاب و إجرام القتلة. لم يترك الجزارون أسلوبا للقتل إلا واستعملوه ضد أهالي صبرا وشاتيلا.
حين وصلت السيارة التي كانت تقله، سمع أصواتاً عرفها وأخرى لم يعرفها. بعد ذلك غاب عن الوعي.. ليعود بعد هنيهات فيتمتم ويتفوه بكلمات لم يعرف كيف خرجت من فمه. خاطب الذين تجمعوا حوله بالعربية وبالإنكليزية، كان في غاية الحماس والعنفوان، رغم أنه وصل إلى حدود الموت وأصبح على تخوم النهاية. لم ينتظروا نهاية خطابه وضعوه على نقالة الموتى، أدخلوه غرفة العمليات، حيث الطبيبة سوي شاي أنغ التي حاولت أن تعمل كيد إلهية، تنقذ الجرحى من الموت المحتم. لم تتمكن من إنقاذهم كلهم لكنها أنقذت حياة كثيرين منهم. وكانت حياتي من الحيوات التي أنقذت بفعل يدها الإلهية. تلك اليد التي قاومت المجزرة وجابهت الإرهابيين والمجرمين، وتسلحت بقوة ربانية وهبها إياها رب العباد كي تساعد اللاجئين الأبرياء في زمن القتل والإجرام.
مع أنها بعد الله هي التي أعادتني للحياة بعدما كدت أفقدها بسبب الإصابة القوية والخطيرة التي تعرضت لها نتيجة قذيفة دبابة إسرائيلية في مخيم صبرا صبيحة يوم السابع عشر من أيلول سبتمبر 1982. عالجتني وأجرت لي عملية إنقاذ حياة بعد بتر ساقي، بدون وجود للكهرباء وتوفر للماء المطهر.. للأسف لا أذكر لغاية اليوم كيف كان شكلها ولا كيف بدت لي. رايتها بالصورة في احتفال بلندن في ذكرى المجزرة. كان ذلك بعد أكثر من عشرين سنة من المجزرة.
أود أيتها الطبيبة الطيبة أن أشكرك على كل ما فعلته لفلسطين وشعبنا وقضيتنا العادلة. وأبلغك جزيل شكري على ما فعلته لإنقاذ حياتي وحياة آخرين غيري يوم المذبحة. وأبلغك أسفي على عدم تمكني من شكرك قبل هذا اليوم. كما أحب أن أقول لك بأنني لازلت على العهد، احمل عنوان صراعنا بيدي وأقاوم بقلمي وكلمتي وموقفي. وأعمل لمصلحة بلدي وشعبي وقضيتي.
اسمك سيبقى معلوماً لدى عامة الناس تماماً كما هو معلوم لدى سكان صبرا وشاتيلا، ولدى المعنيين بالشرق الأوسط وبالقضية الفلسطينية وبحقوق الإنسان وبمتابعة مجرمي الحرب الدوليين. سيبقى خالداً في قلوب أهالي المخيمات. وسيذكرونك دائماً وأنت تقدمين شهادتك على مجزرة صبرا وشاتيلا في قلب المحكمة الصهيونية.
سوي شاي أنغ ، طبيبة، مواطنة بريطانية من أصل ماليزي، شاءت الأقدار أن تكون الطبيبة
الوحيدة في مستشفى غزة بمخيم صبرا وذلك إثناء بدء المذبحة التي ارتكبتها عصابات القوات اللبنانية بالتنسيق التام مع القوات الصهيونية. بعد كل ما رأته وعاشته مع الفلسطينيين في مخيماتهم، وشهادتها على همجية القتلة في صبرا وشاتيلا، عادت إلى بلدها وكتبت كتابها الشهير من بيروت إلى القدس.
هذا الاسم سيبقى خالداً في حياتي خلود فلسطين وطني.. و لن ارتاح قبل أن اصل إليها وأقدم لها شكري على ما فعلته لأجلي ولأجل غيري من أبناء شعبي. فهي التي أنقذت حياتي، وهي التي قدمت شهادتها على المجزرة… وهي التي مازالت حتى يومنا هذا تساند وتدعم وتؤيد النضال العادل للشعب الفلسطيني كما جورج غالاوي وآخرين. وتماماً بعكس طوني بلير وحكومات بريطانيا المتعاقبة.
المخلص.. نضال حمد
أوسلو : 22.12.2007
